lendas fufas

Tempo

2011-06-08T13:17:00.001-07:00

Si o tempo é unha cousa que alguem inventou por nós, cómo fixo para nos convencer de que é importante?
Tan dentro de nós que nos agobiamos por non seren capaces de desfacernos del,pasou un mes, pasaron dous, pasou un ano, pasaron caseque cuarenta e empezamos a darlhe voltas a testa, por qué, por qué, por qué nao fixen isto antes, por qué ainda tou nestas? quizáis si deixamos de nos preocupar do tempo, si deixamos a vida que siga a modinho ou a tentas ou rápida fagamos o fianl aquelo que desexamos e tenhamos o final aquilo que queremos.

Momentinhos de fufa

2011-04-09T06:29:00.000-07:00

Estou hoxe nun curso, un curso todo de mulheres, ha só un home.
Este chega e unha das minhas companheiras mira para nos con mirada seual e dí: "Es mío", de dentro de min, sae, automáticamente un "Todo teu minha rulinha".
E eu pregunto-me, se o mundo nao se adicara a esconder os fufismo nas súas relacións cotidianas, cómo tería sido a frase da minha companheira? cómo tería sido a mirada si establecera que quizáis nao todas gostamos dos homes?
Nao digo nada da natureza do comentario porque era unha broma e penso que sería un poco descontextualizado xuzgar a gracia en sí; ainda que sempre se pode pensar en qué relacións sociais creamos para producir ese chiste.
Uhhhhh!!! con iste caminho de pensamento tamén me poden chamar radical.Xa sabemos:
Imos Rulinha tan só é un chiste nao o saques fora de contexto.

É-che un vinde-o ver

2011-01-09T14:10:00.001-08:00

Estou hoxe nas minhas aulas de inglés e andamos a escreber preguntas sobre qué cousas fas no teu tempo libre, xa sabes cousas coma: Cándo é que olhas a televisión? ou Vas comer fora todos os días?....a minha profesora pasa o meu carón, revisa as minhas preguntas e dí que eu son moi boa, que nao fai falha correxirme nada, penso, máis ven tenho a certeza de que ela sinte certa debilidade postcolonialista hacía min, os meus falhos son sempre menos importantes que odas demáis, son a única europea da aula.Ven-che sendo coma aquela vez, na Galiza, cando era pequerrecha e na escola había unha plaga de piolhos; a minha profesora un día tivo a bela idea de mirar as cacholas de todas nós, eu sabía que eu os tinha, sabíao porque era pequena pero nao tonta, cando me tocou o turno a profesora dixo, nao tes. Tiven un trato especial porque era castelán falante, deso fun consciente.
Ben, pero nao é isto o que me levou aquí, a minha British teacher mira o exercicio do rapaz o meu carón e di-lhe, nao iso nao é posibel, Alicia, pode Ahmed te preguntar- che se vas comer coa tua mulher os sábados? eu digo, nao eu estou solteira, resposta fufa. Ela, evidentemente pasa por alto esta frase minha e dilhe a Ahmed, nao podes preguntar-lhe a unha mulher si vai comer fora coa sua mulher. Ouhhhh!!! dixem eu, era iso!!!
Pasa-me as veces nas aulas, é verdade, pero sempre lhes digo os meus estudantes: en Europa isa pregunta é normal pero penso que aquí nao ha. Algunhas das minhas estudantes tenhen me dito, te-mos máis nao falamos. A fufas no Cairo son coma as meigas na galiza, haber-as hai-nas. Somos pobos irmáns, semelha.
Tamén debo dir que as veces cando fago algún comentario sobre o tema nalgunha das minhas aulas ha persoas que din, nao pasa nada porque fales diso, todas sabemos que ha.Pero é un tema que sempre ha que tratar con coidado, non só aquí, tamen na Europa, porque, quem de vos nao ten historias desas para contar? eu tenho unhas cantas.

Tamos

2010-11-18T02:10:00.000-08:00

Últimamente anda a dar voltas na minha cachola unha cousa na que nunca antes tivera reparado. Fixeron as feministas occidentais a elección dun caminho adecuado? imos bem co noso pensamento ou andamos un chisco desorientadas? quizáis o noso concepto de liberdade nao sexa realmente libre para nós, quizáis deberíamos facer una análisis máis profundo sobor de ónde vimos, unha crítica o noso propio sistema de valores.
Claro que a gran pregunta, e ista si ma tenho feita un murikinho de veces é: qué che ven sendo o feminismo? é posibel facer unha revolución feminista? porque, o feminismo, nao é un durísimo caminho persoal a maioría das veces intransferibel?
Penso que no occidente andamos a dar paos de cegas procurando atopar un caminho de liberdade, pero andamos a pensar que a liberdade é o que os homes tenhen, e iso, nao nos fai esclavas de outra visión alienante? quizáis podamos ter a posibilidade de ser realmente libres, libres dentro de nós mesmas, nun caminho propio que nao se deixe levar por historías de "mulheres-poder".
Pero en verdade todo este pensamento empezou dende: por qué pensan unha chea de mulheres feministas occidentais que poden ir a decirlhe as restantes mulheres do mundo cómo deben facer o seu caminho de liberdade e cales son os espacios de sumisión cos que deberán romper?

Pedrinhas

2010-10-23T08:37:00.001-07:00

Dentro de cada unha de nos ha unha mentireira, pensado asím semelha unha idea demasiado grande para dixerir-a, pero,creo, en verdade, mentimos-nos a nós mesmas e logo mentimos as demáis para poder ocultar esas verades coas que nao queremos viver; ista idea sí que provoca un abismo en min, porque si eu nao podo saber nunca nada verdadeiro de ti, e ti nao podes nunca saber nada verdadeiro de min, se as duas nao podemos ser nunca sinceiras, entón, qué tipo de comunicación existe entre as persoas?
As dudas existencias, levan a algunha parte?

En ti

2010-10-11T01:12:00.000-07:00

En min, quizáis tamén en ti, nao sei, pero de seguro en min habita o machismo; o machismo é aquilo que me fai asimilar sen dúbidas, sen interrogantes, sen búsquedas interiores, que ha unha/un superior a min, por quem lutar, por quem se sacrificar, por quem demostrar ese instinto maternal mal orientado no que nos crían; non nos educan, críannos, coma criamos os animais, sen respetar os.
O machismo nao é unha cuestión de homes, é unha cuestión de poder, no fufismo existe tamém o machismo porque ha fufas que caminhan dende pequenas nas veredas do poder, claro!!! digo eu, convertida o fufismo os 35, si de pequena tivera conciencia do meu fufismo, eu tamén tomaría a vereda do poder; gostas das mulheres es un home, é un pensamento fácil e libertador. A homosexualidade masculina expúlsate do poder, a homosexualidade femenino pode meterte no poder, quizáis por iso é unha elección menos traumática....pero ista é unha outra historia.
O caso é que nacín mulher e crecín fora do poder, a verdade é que asimilei o machismo tan dentro de min que desfacerse de él é unha loita diaria que as veces perdo e na que as veces pérdome, vénhome abaixo porque sei ónde está o que busco pero ha algo dentro de min que me coloca na comodida do "malo conhecido".
O cabreo nao é o caminho, pero a loita require cabreo.

a ti

2010-09-09T06:07:00.000-07:00

O amor é unha enfermedade occidental? é unha teima creada polo sistema para que nao olhes para outros lares, para qué nao te preocupen outras teimas máis socialmente peligrosas? si nao tivéramos tanta obsesión social polo amor e as suás manifestacións, en qué andaríamos a teimar? todo na nosa sociedade é o amor, o amor é un todo sen límites, nada pode co amor, ficou así establecido por "Romeo & Julieta",o amor pode máis que a familia, máis que calquer tipo de convención, non ha nada imposibel para o amor, é dicer, nao ha límites.
É o tema de caseque todas as cancións que se divulgan, está nos films a cada intre, na rúa, nas conversas, na tua realidade, nao se pode vivir fora do amor, estás a perder parte da felicidade se vives fora do amor.
Pero... nunha sociedade que se relaciona con mecacnismos de poder o amor debería ser unha cousa moi limitada, o menos limitada polo respeto ( claro que....quem a rulinha que me define repeto?). Unha das primeiras normas, quizáis, debería ser: ámate a ti mesma dentro do mundo que formas coa outra, pero nunca ames à outra máis que a ti mesma.

Sabemos as occidentais mirar?

2010-04-18T16:13:00.000-07:00

Unha nace onde nace, éche así mesmo a cousa, forma tan parte de ti que as veces nao a podes detectar.
Occidente ten a base de ir mirar as "demáis", pero sempre é ese concepto das "demáis" que nos coloca na superioridade. Edúcannos para ir conhecer o diferente pero imos coa idea de mirar sen mirar, facemos interpreatcións de culturas que miramos dende fora, sen saber que se pode mirar tamen hacia dentro cando pra fora se esta a olhar.
No avión de volta un senhor, moito simpático que vinha o meu carón, (nao ha ironia nesta frase) preguntoume cando soubo que estaba a vivir no Cairo:
E logo ti cómo te levas coa relixión? (Deume de cheo o cabrón)
Eu lévoo bem porque penso que de igual forma que eu fun educada na idea de un non-Deus elas foron educadas na idea de un Deus, e as duas vivimos convencidas; pero cos matices de que: eu penso que occidente ten una ha relixión que nao reconhece, chamada razón,e, que elas nao tenden a implantarme a sua verdade. (Aquí bloquei eu).
Nao sei si temos a obriga de replantearnos qué son a Razón e o laicismo e o por qué de darlhes tanta importancia, pero quizáis sí deberíamos plantexarnos a cuestión de por qué nao podemos simplemente mirar as demáis sen preestablecer a "razón" da nosa parte.

eu a mixiriqunhas 2

2010-03-23T10:38:00.000-07:00

Até onde es libre verdadeiramente en occidente? podes realemte gritar a túa sexualidade tan abertamente coma nos fan supor? entón por qué en cada unha de nós reside sempre un anaco de silencio?
Eu escondo a minha sexualidade actual no meu pasado heterosexual, fago mención a algún mozo que tiven no pasado e así fico excluida da dúbida; as vedes, por qué?, todas precisamos de entrar na calma da normalidade.
Occidente pensa que o berro é a súa defensa, o silencio semalha ser a técnica de oriente,( podes facer o que che pete mentras nao o digas), semalha unha mesma lota con dous caminhos, pero, en verdade nós calamos un sin fín de veces e elas berrean moitas máis.

eu, a mixiriquinhas

2010-01-12T11:18:00.000-08:00

O medo métesenos dentro e nao nos deixa, fica en nos e paralízanos, somos pedra entón.
Unha vez tiven un medo atroz, tiven tanto medo a viver que perdín o soriso, sabía cal era a saída, pero o medo era unha grande parede coa que nao me quería enfrentar, qué facer despois? qué facía eu soa neste mundo si abandonaba o meu recuncho? o recuncho nao me facía feliz pero meter o pe fora enchíame de pavor.
Un día, gracias a Deus, foi o meu recuncho quem me expulsou e entón saín, saín e descubrín que a parede de medo nao era máis que unha nube de fume.
Dende entón, cando o medo se apodera de min, (que o fai moi a miudo) penso que o medo é fume, que nao existe, que está fora de min,o medo está igual en min, pero paralizame menos.
Cando eu tenho medo fagoche dano a ti, quizáis deberíamos pensar nesto a próxima vez que nos refuxiemos da vida no medo. O teu medo fai de ti e de min duas mortas.

Foto: Alexandra Boulat

http://www.viiphoto.com/showstory.php?nID=275

ahì vai

2009-10-15T03:07:00.000-07:00

Asì vai, manter ou perder, ta bom, a vida é un remuinho de incertidumes, destruir e protexerse; manter máis, quizáis, destruirse... a vida é ludópata?

Deus, o Destino, o Universo, a ironía

2009-10-10T05:14:00.001-07:00

Debe haber un Deus penso eu, ti sentas unha noite diante da porta da túa casa a mirar as estrelas (tenhense que ver as estrelas) e pídeslhes un desexo, pider o con todas as túas forzas e chega un intre no que sentes que o universo te escoita e toma nota dos teús desexos....despois cúmplechos.
Pero as cousas nunca venhen en forma de ideal e ha algo que esquecelhes especificar, ha que ter coidado co que se pide porque se cumple, semelha que no universo tamén ha burocracia; él concédeche o que pides, nen máis nen menos e logo ti apanpas coas consecuencias das cousas que nao previches.
Ti vas un día e sin quere dis: Eu nonca o faría...pois ven o destino o universo, Deus, dame igual, alguém será e ponche nesa mesma situación da que renegaches, burocracia eficaz, diría eu.
Ti vas un día a unha cidade e conheces a alguém, pensas que é o destino quem cha puxo diante, nao te podes resistir.....pensas que si cha puxo o destino é porque todo vai sair bom...pero nao...o destino poncha ahí para que ti te enfrontes a unha fraqueza, para que cambias de rumbo, para que aprendas...pero eu nao quero aprender, eu so quero estar con ela.

Photo: Carlos Lujan

http://www.nazcapictures.com/feature.php?page=3&id_reportage=285&travel=n

persoas

2009-07-26T06:51:00.000-07:00

http://cyanatrendland.com/2008/10/28/carioca-agencys-photography-project/

http://www.carioca.ro/

Cada unha de nos é un mundo...o meu semelha cada día máis solitario.
Cóstame comprender cómo para alguém os cartos son un fin vital, cómo alguém nao sinte a necesidade de se preguntar sobor de nada, nao entendo cómo se pode viver con ese pensamento, claro que respetar nao é comprender.

Alfonsina Storni

2009-07-19T04:51:00.000-07:00

Hai tempo que conhezo este poema, hoxe tenho ganas de aqui o ponher, porque sinto que na relación de sexos tradicionais, nao importa si son iguais o diferentes,dentro das obligacións sociais tradicionais que te establecen dentro da tristura das normas, ha sempre alguém que che fai sentir mal por te protexer, ou ha algo en ti que te fai defenderte sen piedade, nao che sei ónde ta o bem ou o mal... pero ando un chisco farta de este sentimento de sentirme mala persoa por cabrearme cando nao me coidan....

Hombre pequeñito
Hombre pequeñito, hombre pequeñito,
suelta a tu canario que quiere volar.
Yo soy tu canario,hombre pequeñito,
déjame saltar.

Estuve en tu jaula,hombre pequeñito,
hombre pequeñito qué jaula me das.
Digo pequeñito porque no me entiendes
ni me entenderás.

Tampoco te entiendo, pero mientras tanto
ábreme la jaula, que quiero escapar;
hombre pequeñito, te amé media horano
me pidas más.

Ta todo dito

Photos:Katja Heinemann

persoas

2009-06-26T08:38:00.000-07:00

Dentro das normas da ética está aquela que establece que a lexítima defensa é válida....sempre pensei que así era, agora nao estou tan convencida. Establecemos que a ética é irrefutabel, máis nao é unha norma humana máis?

Chega un momento en caseque todas as relacións nas que se establece a superviviencia de egoismos. Tí queres unha cousa eu quero outra totalmente diferente pero estamos xuntas; es ti ou eu, tenhote en fronte a pesar de que te quero...ou te fago dano ou me fas dano, tenho, irremediablemente que alonxarme, agora xa nao es parte de min, es a outra...

Éticamente estou salvada, pero ha algo dentro de min que di que nao estamos salvadas.

enerxias

2009-06-09T10:00:00.000-07:00

Miro e pregúntome, intento definir máis nao sei qué é, so sei que ha unha enerxia en min, vai e ben, ben e vai, reméxeme, asústame, fai ser unha rapariga asustada, nao eu, sube, baixa e deposíatase no meu centro, sen a poder dominar.

eu colonialista...

2009-06-08T00:47:00.000-07:00

Onte tiven un pensamento colonialista hacia ti...foi un segundo, o segundo que algo que está dentro de min toma liberdade sen pasar pola ética.

Cómo se pode ter un xuicio colonialismo de superioridade hacía alguén da que gustas, pódese...eu son a proba; si para outras miraras o mesmo xesto pola sua parte tería outro significado. Pero crecemos dende a mirada da superioridade.

Foto: Marco Dal Maso

estrenhezas

2009-06-07T02:58:00.000-07:00

Vou no metro e dame por pensar cóm0 a cultura na que creces forma parte de ti...algo normal para min é anormal para ti, é así en todo o mundo, a normalidade é un discurso político non unha elección persoal, estar dentro das estructuras do normal fai de ti unha persoa a respetar en todas as sociedades pero nao fai de ti unha persoa feliz....a felicidade nao está na normalidade, a felicidade está en ser ti mesma, e iso é sempre unha anormalidade, nao ha un comun de felicidade para todas.

Paradoxas das rarezas:
Tou no metro, vou caminho do trabalho, unha rapaza con nikab mira para min asustada, asustada polo meo pelo curto, penso. Eu, na sua mirada leo: "O meu Deus, cómo é que te atreves a ir asím?" eu miro para ela e digilhe: "Na minha sociedade a rara es ti"

Gosto das miradas curiosas mais nao gosto das miradas da rareza.

Sintoo

2009-05-26T00:58:00.000-07:00

Ergome cedo, vístome, vou, subo, entro, baixo,saio, miro, remiro, acércome, alónxome, penso, fantaseo, durmo...e o dia volta de novo e empezar.
Eu gosto de ti, ti nao gostas de min, ti gostas de min eu gosto de outra, eu invento fantasías coa outra, ti, sintoo, inventas fantasías sober de min, cándo ha algo de verdade nos sentimentos? Ha algo de verdade nun bico ou é so unha proyección das minhas fantasías en solitario?
O amor, para ser realmente xeitoso, debería ser sempre correspondido, doutra, nao ten xeito.

Tola é palabra de home

2009-04-22T08:12:00.000-07:00

A toleria e unha invención masculina. Dende que tomei consciencia diso enfurezo cada vez que escoito esta frase en beizos de home para xustificar cabreos propios ou desconhecementos alheos.

Unha mulher enfurece por algo e un home di: "Está tola", porque esa furia escenifícase, para el, nalgo que semalha chegar de ningures. Unha vez escoitei a Saramago dicer:

"Os homes din que nao entenden as mulheres, pero é porque nao miran para elas. De repente ela fai algo que él nao sabe de ónde ven, pero si para ela mirara descubriria que facia tempo que vinha tendo un problema o que estaba disgustada por algo e que eso que él está a ver nao é máis que a explosión dunha situación, por el, ignorada"

Axudados pola forza das costumes e favorecidos polas estructuras educacionais que nos someten a cegueira moitos homes utilizan a frase tamen para xustificar cabreos propios descargados sobre mulheres, "Nao son eu quem tem o problema es ti que estas tola quem me enfurece!!", e moitas de nos nao nos damos conta e pensamos que tenhen razon, e rematamos creendo que estamos tolas.

O bom das palabras e que sempre poden mudar de significado, podes facer as tuas e desfacerte da carga negativa, podes pensar que a xenialidade ta na tolemia, podes reivindicar a tua parte tola..pero o melhor e que pechemos as orelhas as palabras desagradabeis dos homes!!!! sempre que poidamos!!!!!

Belezas

2009-03-10T06:18:00.000-07:00

Vou no metro e o meu carón ha un linda rapariga segura de sí mesma; esto venche sendo igual en todas partes do mundo, miro para ela e penso que quizáis a beleza é a máis perfeita manifestación de organización machista.

Es guapa, perfeita para os olhos de todos os hominhos do mundo hétero, crees que o mundo é teu porque es a máis guapa da facultade, os hominhos ríen as túas gracias, debecen polo teu soriso, parapadeas e todo é fácil....pensas que vas a ser feliz gracias a tua linda carinha.

Pero, na verdade os homes hétero so queren a beleza para contemplar a e para venderlla os demáis como súa, nao queren saber qué ha dentro dunha rapaza bonita, queren ponher nela a personalidade desexada, e isa linda rapariga do metro transfórmase, aquí, nunha mulher casada desconhecida para o seu marido que vai perdendo a personalidade a medida que van pasando os anos.

Eu nao son linda pero tenho vivido isto de desfacerte diante dos olhos de alguém para que sí es linda, e punto, nada máis, nen mente nen ideas, só olhos, nariz e corpo.

É máis bonito cando queren en ti algo de dentro, tiven una moza unha volta, saíamos moitas noites e sempre rematábamos discutindo de política con alguém, a penha a miraba a e decíalle: ¿pero esta moza túa está tola? ¿Cómo podes querer a alguém así? ela miraba para min e na sua mirada eu lía: Sí, pero é a minha tola!

Nao sei, neso dei por pensar hoxe no metro...

Fufa nova?

2009-03-01T15:43:00.000-08:00

Unha tem que se atopar ainda se chega o fufismo os 35, levada non por se sabe qué. Tiven poucas sensación pausibles cando me descubrín fufa, a primeira foi una enorme sensación de liberdade a segunda un sentimento de estar na casa.

Nao pretendía estar con nigúm home, era una regla pactada dende mín para poder caminhar, pensaba eu, só nunha dirección; pero, as cousas, nao sei por qué, tampouco, pero sempre son así e a vida vai e ponche diante a alguém para un rollo.O rollo toma cauces inesperados a ha alguém do sexo oposto namorado de tí.... Este fin de semana descubrín que quizáis sexa eu a que ten un problema nao defenido cos homes, un problema de incompatibilidade de cartacteres, un choque constante cos tonos de voz, coas miradas compartidas, cos susurros, coa a forma de amar....un home mira para ti, (ou eso percivo eu) sem te mirar, sin che interesar, nao sei, eles pensan que te miran e que te queren máis o que queren nao está en ti, logo, qué caralho venhen a querer? e ti sintes ese valeiro de ti mesma, de nao ser e estableces a loita constante por non ceder territorio.

As mulheres poden ter manifestación de carácter masculinas, pero nunca van mirar para ti coma si nao estiveran a ver o que tenhen diante, o melhor algunha nao está tan enamorada de ti como para apreciar cousas tuas, máis vante mirar a ti....sinto eu.

Así que aquí che está a Chula das Pupas, cabreada, farta,triste, a reflexionar!!!

De súpeto

2009-02-15T15:17:00.000-08:00

Así son as lembranzas, pequeninhos anacos de tempo que esconden un mundo, taba a Chula das Pupas tan ricamente a ponher un examen, libre, por tanto, pensaba, de calquer pensamento lírico; cando de pronto unha voz no c.d. fixo posibel a teletransportación. Pasín do deserto a choiva, de súpeto lembrei o que era o vento fresco de Porto, volvín a estar na minha cama, fora chovía, escoitábase o cuco e María estabame a esperar pola noite. Todo eso, de súpeto, nun instante. Gostei do meu tempo en Porto...

Espertei e seguín co exámen a lembranza trasformouse de novo en cotidiano cando puxen a grabación catro veces.

Son lindas as sinecdoques da vida!!!!

imperialismos incoscientes

2008-11-11T06:09:00.000-08:00

Últimamente estou a pensar que as cousas funcionan igual a nivel social e a nivel persoal, de seguro que isto que estou a dicer é unha evidencia para moita xente, sintoo eu estoume a decatar nestes tempos.
Cada unha de nos está insertada nun campo de poder, habitualmente o poder está nos normais, ou o poder está en estar máis cerca dos normáis, o poder está nas brancas, ou en estar máis cerca das brancas, ...moitas veces unha nao é consciente de estar inmersa neste organismo, sempre tiven medo desto, desa parte das minha limitacións das que nao son consciente, e nao me refiro a mentirme nas minhas limitacións; esta é unha técnica habitual de todas, pero cando te mistes ter as claras, están ahí, ainda que agochadas, o terribel son as cousas nefastas que en tí ha e das que nao es consciente.

Hoxe estiven nun desde cursos de espanhol que organiza a minha institución, tenho un companheiro, chamémoslhe "Keda".Keda é un espanhol!!! simpático, boa xente, de mente aberta,...un tipo que non conhezo, na verdade. Keda trabalha en duas instirucións diferentes, nunha delas trabalha conmigo, na outra nao. Hoxe na metade do curso, nesas explicación metodolóxicas para motivar as alumnas e bla, bla, bla, él dixo (fago tradución simultánea):

- "Eu doulhe sempre os meus estudantes nomes de personas para que busquen información sobor deles en internet e así conhezan a cultura espanhola(!, la grande!!!)"

Duas das súas estudantes venhen as minhas aulas, o final das minhas aulas sempre me venhen cos exercicios que él lhes envía para casa, eu nao lhos fago, evidentemente. O outro día unha delas viu cun papelinho con varios nomes e pidiume que lhe dixera algo da biografía desas personas; entre as persoaxes estaban: Che, Simón Bolivar, Pablo Neruda,...e nao lembro máis.

Esta manhán, cando o escoite falar, algunhas desas cousas que viven dentro de min, pegou un berro infernal.......... "Cultura espanhola, noooooonnnnnnnn moooo podo creeeeeeeeerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!".

Imperialismo inconsciente- pensei.

Photo: Katharina Gilcher

Yira, yira!!!!

2008-11-06T02:32:00.000-08:00

Ahí che vai, como sempre, a Chula das Pupas, a Babaluka a darlhe voltas e máis voltas o cotidianiedade do seu interior.
¿Quém somos, cómo somos, qué somos, cándo somos e cándo non somos?
Podes ser unha e ser muitas, todas somos asím: metidinha nas estucturas sociais, na procura de as romper, a sofrer coa palabra de calquera, coa capacidade da felicidade contemplativa, a sonhar imposibels, ou a viver imposibels ( que é máis divertido), a crear paranoias, a viver na autosuficiencia, a procurar a autosuficiencia sumida nunha destrucción melancólica interior....con muitas de estas vou eu agora, "melancólicamente" dependente, entre a alegría e a tristura, metidinha en comportamentos sociais ou persoais que non me son gratos, pero que están tan dentro de min que é difícil romper os. Dependente dos demáis, do que pensen de min, de que me queiran ou no, dunha palabra ou dun silencio....cunha nada grata carraxe dentro que me fai estar encarrexada sen motivos e autodestruir a minha propia capacidade de de ledicia...

Soa

2008-10-21T07:56:00.000-07:00

¡Nunca tal cousa tinha visto!

¿Estrana esta sensación de atoparse nun lugar "da mismidade" xa conhecido?.

Soa no comenzo de un novo caminho, mires onde mires o único reconhecibel son eu.

Maalex, para todas, jalas, keda!

Infelismente ten que ser, xa está, é inmodificabel.

As veces.....fas cousas pensando so en tí mesma, nas tuas necesidades, metidinha no puro egoismo; as veces, sen te dar conta estás zangada con algo ou con alguém; as veces nao sumas as consecuencias dos teus actos; pensas que podes dominar os sentimentos e nao dominas nada,.... o final de todo esto vas facendo dano sem controlar.

É unha merda sentir que fas dano as demáis, máis merda que ficar soa.

Beijo, nao para min, para voçe!!

O fufismo nao é unha cuestión de países.

2008-09-26T23:38:00.000-07:00

Eche unha frase ben evidente, xa o sei, pero eu estou a viver agora no Cairo e nestes tempos a homosexualidade é un delito; o Mubarak ( que, ironías da vida, significa, o compasivo), leva no poder unha chea de anos pero a homosexualidade é delito tan só dende fai menos de dez anos.
Nao ha nengunha sura do Corán, nin das máis fiabeis nen das menos que condene a homosexualidade; un companheiro fufo (que marchou) contou que fai dez anos a cidade estaba cheinha de locais de ambiente, contou que había uns tres para fufas; un día, Mubarak decatouse de que o seu filho era fufo, fufo con parelha, e entrou en cólera, en menos de seis meses pechou todos os locais e comenzou a persecución, o derradeiro local en se pechar foi un barco no Nilo, nunca festa a policía entrou a golpe de patada (que é a sua linda forma de chamar a porta, todas o sabemos!)e arrestou a todos aquiles que non se tiraron pola borda, ( hai que pensar que o Nilo ten unha corrente tan forte que cando o miras dende algunha ponte non sabes hacía ónde é que vai e que ademáis é perigoso para a saude banharse nel). A partir de entón as cousas empezaron a ponherse chungas, nao te podías fiar de ninguém na rúa porque podería ser un policía.
Na dictadura exipcia todo empeza e remata en Exipto, na mentalidade da maioría dos exipcios a homosexualidade é unha enfermedade, nao sei si curabel ou incurabel.
Tenho visto varias fufas nesta búsqueda constante, máis a Nancy nao a reconhecín, era unha alumna do centro, un amigo exipcio estaba namorado dela, un día declaroulhe o seu amor e ela díxolhe que o sentía moito pero era fufa e tinha unha moza que conhecera na igrexia ( ela é copta).
Entre as minhas amigas na península isto é un simple chisme, aquí é a primeira historia de amor fufo que conhezo, e fíxome muito feliz escoitar a.

Foto: Marco Baroncini

ttp://www.nazcapictures.com/feature.php?id_reportage=392&travel=n&page=1&button_page=Go

ONDE HÁ VONTADE EXISTE SIEMPRE UN CAMINO

2008-09-10T04:36:00.000-07:00

Já o diz o Tolkien....acrescento que onde há amor há esperanza, o que no meu caso se traduz em espera. E não me importo de esperar. Uma das rações das que gosto de ser mulher que gosta das mulheres, e muito... é porque obviamente nós, nos compreendemos melhor entre nós...obviamente...não estou a dizer nada de novo... Más, também, porque eu acho que até chegamos a compreender as necesidades das nossas companheiras até o infinito.Sou das que penso que o mundo actual és para as mulheres ( peço desculpa a quem se ofenda pelo comentário, más é o que penso...), que uma mulher tem que se realizar em todas as facetas da sua vida, e , para isso tem que fazer concessões.....Não está facil, mas tem que ser....todo isto para te dizer que, estou acá para te apoiar, que gosto inmenso e estou orgulhosa de ti pela tua forza, pelo teu empenho...Sempre pensei que o que uma pessoa é capaz de fazer numa faceta da sua vida...se traduz a todas as demais facetas....

Geme

Héteroceguera

2008-09-04T13:20:00.000-07:00

Vaia!!!!, fufa e fufo no mundo hétero....serán sempre unha parelha???
Son fufa e o meu melhor amigo aquí é fufo, namorado do meu melhor amigo alá.

Cando o meu melhor amigo dalá viu a me visitar comenzou o romance... eles todo o día xuntinhos eu todo o día a trabalhar.

Dous días despois o meu melhor amigo daquí e o meu melhor amigo dalá desapareceron no burato preto do amor ( sen percepcións de tempo ou de espacio)..eu ía o trabalho todo os días, a todas horas, sola, e todas me preguntaban polo meu melhor amigo dalá. E todas se preguntaban porqué o meu melhor amigo daquí non lhes colhía o telefone.

-"X máis X están xuntos, lévanse ben, fixeron moi boas migas"- decíalhes eu.

Ninguén se preguntaba nada.

O meu melhor amigo dalá marchou e deixou anhorante o meu melhor amigo daquá, eu paso todo o día na súa casa, todas se pensan que somos parelha.

Evidentemente x máis x son amigos, y máis y son amigas, x máis y, ainda que pasen o día a desmentir, son parelha.

http://www.laurengreenfield.com/

Marías minhas.

2008-08-27T05:42:00.000-07:00

María debe ser un nome ben fufo, porque en Porto hai un bar para nenas que se chama "María vai coas outras" e eu tenho duas grandes Marías-fufas a formar parte da minha vida.
Unha delas vai e ven den Porto a Salamanca, é a minha María li-ahlamii; baahibik kulluliaum!!!
A outra viu e marchou, pasou un mes a viver no Cairo, a pasear comigo e a me ensinar un murikinho de bos sentimentos e ideas. Tan pronto a vin sentada diante do ordenata do Cervantes pensei :"xa tenho fufa companheira de viaxe".
Gostaba de pasear con ela porque éramos duas fufas na cidade, metíamosnos por calquer rúa, sentábamos en calquer bar a berber te e "beber" xixa, setábamos nun bordilho da rúa a berber Mirinda y Cacola,bebimos alcohol nun bar de cristianos, parábamos en calquer esquina para que ela fumara os seus cigarrilhos de liar...moitas cousas que quizáis soa nunca ía facer e outras que seguirei a facer pero que eran máis divertidas con ela.
Pero, ademáis, ten un placer especial pasear cunha fufa, porque cando paseas cun home toda a xente mira para ti coma si foras a súa comprometida, olhan para el, es a súa responsabilidade; cunha fufa, para min, é diferente, nas minhas experiencias fufiles non existe balaza de poder.

¿As hétero? non sei, ainda non as provei!!!!!

Fufa no cairo

2008-08-22T15:12:00.000-07:00

Cando me propuxen vir a esta cidade ainda non me "iluminara" o fufismo, asi que vin igual, co radar ainda en periodo de probas.
O outro día Dani, agora "doblemente iluminado" preguntábame si non me decatara da senhal escura que moitos homes levan na fronte, non, a verdade é que non me fixara, primeiro porque non os miro, mirar directamente os homes a cara comunica mensaxes de deseo,(con todas as aburridas consecuencias que iso conleva) e segundo porque, sen ser consciente, paso todo o día a procurar fufas, exactamente igual que facía na Europa; pero aquí tenho unha chea de desvantaxes: a homosexulidade está penada pola lei ( a pesar de que din que todo o mundo sabe que o filho de Hosni é homosexual con parelha, ou quizáis xustamente por isto esté penado) e que eu tenho: 1º O radar en ciernes, 2º desconhezo os códigos.
Cando vexo a unha posible fufa no metro métome no mesmo vagón, só para a mirar, cando a vexo pola rúa párome, cando a tenho nas aulas dedícolhe especial atención pero nunca, nen unha soa vez, percivín un sí nas súas miradas.
Onte no metro vin unha butch, ( uns cincuenta anos, chaqueta masculina e saia monxil- ía así, zapatos pechados) foi coma unha aparición, miroume da arriba abaixo cando entrei, (estaba no vagón das mulheres), eu mireina, esbocei unha media sonrisa, púxenme detrás para poder ver a polo cristal do metro e podernos comunicar. Excepto a mirada do principio, nada, nengunha outra senhal para confirmar, nen un movemento que eu puidese reconhecer.
¡É duro ser unha principiante fufa no Cairo!!!

Foto: mani trans bcn 2007.

Miradas

2008-08-05T13:09:00.000-07:00

Kando facía aulas en Porto tinha un estudante cego, o libro estaba feito para videntes, tarefa difícil orientar unha aula con videntes e un invidente, eles "miran" a través do ouvido e da voz, o resto miramos a través dos olhos.
Aquí eu levo un pano na testa, un chal sobor dos hombros, toda cheinha de roupa de arriba a baixo, a pesar da minha cara de turca para case ninguén desta cidade paso por exipcia, a minha forma de caminhar, de moverme, de mirar, o meu chal..todo me delata como occidental. (As veces, só as veces, moi poucas veces consigo mimetizarme e pasar por libanesa).
A semán pasada fun o centro da cidade, quedara cunha colega espanhola para dar unha volta, saio do metro, pano, chal, pantalóns e vestido, gafas de sol,... nas escaleiras tenho un encontro con duas occidentais, cruzamos miradas e nos seus olhos percibín un:
-"Vaia, unha exipcia moderna!!!"
Evidentemente haiche que ser non árabe para ter esta apreciación.
Hoxe, no metro, tinha que mercar un bilhete e só tinha moedas moi pequenas, de menos de unha libra, moedas que pouco utilizas si es occidental; aquí, si es occidental, o máis barato custa unha libra, eu conhecía bilhetes de media libra ou cuarto de libra...pero aquelas moedas que se vinhan acumulando dende fai un mes na minha carteira tinhan valor desconhecido para min.
Acércome a ventanihna e ponho as moedas na minha palma, dou a volta e preguntolhe a primeira mulher que atopo: "Tenho unha libra aquí?", estaba completamente cuberta, só lhe podía ver os seus olhos, estendo a man para facerme comprender melhor, mírame, acércase, deixo a calderilha enriba do mostrador e ela empeza a contar as e falarme en inglés; tinha os olhos cheos de intelixencia, e unha mirada chea de forza.
Quizáis cada unha de nos mira aquelo que quere mirar, para ver aquelo que quere ver.

A procura

2008-07-31T15:16:00.000-07:00

Minha irmá díxome fai pouco que estaba ben que marchara, pero que tamén estaría bem que fora atopando algo de aquilo que ando a procurar; o certo é que nunca souben qué andaba a procurar, fai tempo que tomei consciencia de que de algo andaba a fuxir, pero tampouco sei de qué.
Quizáis, penso, quería atopar unha explicación para todo, algún tipo de verdade que me dera a receta máxica da comprensión social; tarefa imposible porque a xentinha estamos cheas de matices; casi de seguro que ando a fuxir da minha incapacidade de aprender das cousas pequenas, tenhenme que dar de cheo na testa para as ver....
Non se! neste mes, coas minhas aulas, pensei que no fondo todas somos iguais, todas nos movemos polas mesmas sensacións; non importa que leves velo ou minisaia, que tapes a face para non te mostrar ou te enchas de pintura para mostrar algo que non tes.
Hoxe, na minha aula de nivel 7 falamos destas cousas, de occidente, dos árabes, da relixión musulmana, da relixión da razón,... e chegamos a conclusión de que a única solución é o repeto.
Linda conclusión!!!
Utopía intercultural!!

Fotos: Alexandra Boulat

Morrinha

2008-07-20T05:41:00.000-07:00

Son as tres da tarde de un venres-domingo, estou na minha casa a estudar coa tele, é unha boa hora, digome, para pensar tactilmente en tí.

Lahzan!! Nun instante, pregúntome: Cántas fufas haberá neste instante, nesta cidade, a se disfrutar?.
Sempre remato coa mesma constatación; non é o meu goce o que estou a necesitar. Preciso do teu co meu, do meu co teu, de ti e min; das túas mans, da loucura dos teus beizos entre o pescozo e o peito, da tua imaxen , arriba, debaixo, a carón meu....de poderte bicar e bicar sen fin, da almofada non compartida, da Pipa que entra, da choiva que cae e o vento a nos soprar.
Existencialmente a constatación da tua ausencia está prohibida para min, saiu a rúa obrigada pola teima que me trouxo aquí e penso: Ten senso todo isto? o esforzo de non entender, de estudar, da soedade.... Pensamento non permitido!!!!!!

Existencialmente tes que ser unha presencia, a forza que me leva a rúa.

la vida es sueño

2008-07-18T04:21:00.000-07:00

Sabía que te iba a echar de menos, sabía que me iba a doler, como duele saber que hoy no te veré..sueño que extiendo mi mano y te acaricio, primero tu cara, depués tu cuerpo, que cierro los ojos... me aproximo a ti y te beso, estoy junto a tí y siento tu respiración, cada vez más sonora, cada vez más acompasada al ritmo de nuestros cuerpos, el tiempo se para, cuerpo con cuerpo, formando una sola alma...y es ahí, donde quiero estar, donde quiero que no pase el tiempo, que no termine jamás.

Al-Qahira

2008-06-30T05:36:00.001-07:00

Aterizaje forzoso!!!!!

Cheguei O Cairo máis chula de pupas que nunca, en medio de histerias propias, alheas e nacionales....l'Spanha del corazón de muchas jugaba una final europea.

No aeroporto comenzan a presas, ónde é que estás, que non vou poder ver o partido? - Eu na cola, meu rei, na cola dos visados, na cola dos pasaportes, na cola das malas,....

" Q cojones sta a passar? "Deixa" a B. ir ver o partido", son palabras testuais dun sms da minha antiga amiga....bem...vexo uma fufa o fondo, alá me vou, cercana a alguem.

Á saída ao aeroporto aquel velho amigo estaba alí, a minha impaciente espera. A cen por hora cruzamos O Cairo, ehhhh. Fun!, O Nilo. Fun!, hostías, O Nilo!

Viva, viva, ganha L'Spanha de mi salmantina; o meu antigo amigo B., antigo anarka, mozo da minha antigua amiga, reservou un hotel de 5 para nos, para el e para min.

B.-Tía, non queres disfrutar de un fermoso edificio do século XVIII, construido para Napoleón?

-Claro, claro, acepto tu gesto burgués.

Haiche que me conhocer pouco para non saber que non podo disfrutar de estos lugares!!; non vexo máis que delitos de poder contra a humanidade, danme ganas de chorar. Haiche que ter un desaforado complexo de inferioridade para disfrutar destes lugares!!!!

Entramos no cuarto, eu fico a descansar, el marcha de festa,ese, o meu colega de 10 anos espétame:

B.- Te echo un polvo o me voy de fiesta?
- Vete de fiesta!!

Volta as catro da manhà, fumamos un cigarro, métemosnos na cama.

B.- Te voy a respetar, aunque me cueste- Dime- Puedes estar tranquila.

Os dous na cama, eu nunha esquina, el na outra, de repente, el dase a volta e comenza a me abrazar o cu.

- Non. digolhe, Deixa o estar.

Pero el sigue.
Chimpo da cama, e non sei para ónde ir, tenho só catro horas máis de sonho, quero descansar, vou para os pes da cama, el ocupa a toda, fai que durme, pero eu sei que non durme; acostome comenzo a pensar.

- Hostías!!!cánto tempo facía que non sentía este poder héterosexual.

Son fufa dende hai caseque un ano, dende un día que me namorei dunha rapaza e pensei....isto algo ten que ser!!!nada tivo que ver con cansancios héteros; pero sentín unha liberdade inmensa que non sabía de ónde vinha.

A minha María díxome unha vez que retornaría a héterosexualidade, porque é socialmente máis fácil, a minha María, penso, desconhece en carne propia os excesos do machismo hétero. Persoalmente o mundo fufo é máis fácil, máis respetuoso, máis tranquilo; as relacións sociais funcionan con poder, pero hai poderes e poderes....
Tudo esto penso mentras estou alí, nos pes da cama,conscente dese momento de mulher sem dereitos que experimento naquel lugar o final da cama, a espera de que el desteime e se de a volta. Ergome e deixo constancia de que quero voltar para a cama a durmir, dase a volta mentras me pide perdón, no seu sonho finxido; bem, eu tamén finxo o sonho rápido. B. érguese da cama e fai un barulho sen fin, non presto atención.
O resto en calma.
Pola manhá érgome e marcho a trabalhar.

¡ Benvida o Cairo! Pupa da Chuleria.

tem que ser ou não tem que ser...esa é a questão...

2008-06-16T06:59:00.000-07:00

...Tenho saudades....da minha mitade utópica,
...tEnho saudades....das cores preto e vermelho
...teNho saudades....da musica árabe, das historias contadas
...tenHo saudades...das conversas a noite
...tenhO saudades... dos beijos galegos
...tenho saudades ....da minha Cleopatra.

TANTAS SAUDADES DE TI!!!

Nem arre, nem xo

2008-06-03T03:07:00.000-07:00

Qué vou facer con isto, dentro de mín, que non podo deixar crecer máis non quero deixar desaparecer?

Sentada a mirar, a mirar para dentro, no máis profundo do meu ombligo, non tenho resposta.

Miro para a minha Peter Pam e deixo a mente en branco; pensar espíchame.
Non penso, non imaxino... foi minha a decisión, é meu este destino?...

Foto:Alessandra Sanguinetti

A Chula das Pupas

Show must goes on

2008-05-22T13:49:00.000-07:00

Sólo espero que el viento cambie de dirección, que llueva hacia arriba, que de noche salga el sol, y, que sin estar tú siempre estés conmigo y, como decía aquel, algún día, con ningún pretexto, de repente me necesites.
Sólo quiero que las hojas no caigan, que se eleven, solo quiero cerrar
los ojos si no estás para recordarte y abrirlos para verte frente/
debajo de mí, siempre sentirte....Show must goes on.....

Geme

A Geme

2008-05-22T13:42:00.000-07:00

Chove en Porto, chove muito, muito....
Porto, a choiva e Geme son tres partes de min mesma aquí.
Dende hoxe estas lendas xa não van máis soas, venhen de a duas.
Mulher e fufa son duas.
Un beijo, minha rula, rulante, benvida!
Ana ujibbu katiran yismuki, hua 'uthla sa' ida laki.

A Chula das Pupas

Foto: Alexandra Boulat

O reino das fufas

2008-05-20T05:24:00.000-07:00

Sentada na bara da cafetería a Chulupa das Pupas sinte que o mundo está repletinho de fufas, é coma un mundo paralelo, o guetto como si a Merçe.

Cinco no bar, comigo seis, a velha da dereita, uns sesenta anos e mirar de esquecida fufa forte , a senhora da mesa enfronte da cristaleira, sentada a carón do seu filho de dazasete, fufa-desaparecida, a camareira de pelo liso e olhos de perdida entre tantas costumes héteros, olhos de espera?..... e eu, que tiven a sorte de ser acordada na metade da minha vida.

Na verdade eu non tenho o radar muito perfecionado, calquera sabe si o que vexo é verdade ou puro sonho fufo das dez da manhá; nas minhas visión sinto que son héterofufas, coma min, a viver na "normalidade" social sin perceber o que está dentro de ti.

Foto: Giovanni Cocco

media verdad, media mentira

2008-05-04T09:27:00.000-07:00

Na breve existencia de fufa que leva a Chula-Rula das Pupas, hoxe aprendeu varias obviedades; son así as obviedades, son tan obvias que não as ves.

Uma media verdade é uma mentira, uma media mentira não é uma verdade; é tamem uma mentira completinha.
Cando sintes dentro de tí que as cousas não encaixam é que não encaixam, não importa que a outra/o che venha coa teima, tan masculinamente heterosexual, das paranioas, pensamentos propios sem base; cando dentro de tí sintes que alguma peza vai mal, não escoites; não ouzas perdóns, nen xustificacións, nese primeiro momento, chimpa!! polo teu bem, guiada polo carinho inmenso que lhe debes á persoa que es!!
Antrolóxicamente falando, penso, quizáis estou trabucada, só existen dous roles, e só existe um poder, não importa que te namores duma mulher ou dum home, o sexo não define nada. No mundo heterosexual os roles son máis definidos, hai case sempre un comportamento marcado, no mundo lésbico uma tem máis liberdae para xogar cos dous roles, pero sempre estarás a desarrollar um, ainda que no mundo fufo os berros son máis leves, as bofetadas máis silenciosas.

O poder é outra historia, este é igualinho estés ónde estés; é uma tristura pensar que sempre tes que estar a te protexer, que xamáis podes mostrarte sem os puhos dispostos a disparar. Na vida sentimental, coas colegas, cando estao a dar aulas,..en todos os momentos da vida, hai cuotas de poder que non lhe podes dar a ninguem; aquí não pode chegar a utopía; podes procurar não desarrollar poder nas túas relacións, pero sempre te tes que protexer, e esto é tamén poder.
A vida é asim!! dicía uma amiga, para qué sirve a utopía? era uma das suas preguntas; a utopía sirve para muitas coisas, para autocriticarte, para autolimitar a tua libredade e posicionarte no respeto, para creer, para estar sempre en loita contra o que nos define coma sociedade imperfeita, para não sentar a beira de ningum caminho de autocontemplarte la autocomplacencia!!

Foto1:Patricio Estay
Foto2: Alexandra Boulat

chula pupa, pupa chula

2008-04-30T06:38:00.000-07:00

Perdida a unidade ahí che vai de novo A Chula das Pupas....rachou en duas, caminhando coa incertidime das existencias, a yim e maila yam...

Son uma menina a acreditar nas maravillas do mundo cando estou a túa beira, e uma parca da ilusión cando non estás.

Uma ente racional focalizada no medo cando me paro a pensar, uma nube de cores cando me lembro da túa cara a faceres....

Rula, que rula, a Chulinha, rulas na mina mente, Rulinha!!!

Trans formar

2008-04-21T16:10:00.000-07:00

Alexandra Boulat,

agency vii. páxina 2. Trans en Irán

http://www.viiphoto.com/feature.html

Eugene Richard
Transgender Teen

www.viiphoto.com/detailStory.php?news_id=541

Lauren Greenfield

agency vii, página 2.

http://www.viiphoto.com/feature.html

Nao gosto do estilo de todas estas fotógrafas, gosto da Boulat porque vexo moito repeito nas súas fotos, non me pasa o mesmo coa Greenfield, que ten uma outra reportaxe, que pasei de subir.Penso que as fotos refliten o contacto que a fotógrafa tivo coa persoaxe, o tempo que ela pasa con cada persoa e o trato.Greenfield é máis formal, máis distante a Boulat é máis cercana, para mín.

Camininho, camininho...caminhando ningures....

2008-04-21T06:30:00.000-07:00

"No vale la pena andar por andar
k es mejor caminar para ir creciendo"
Chambao

Ía que vinha, vinha que ía...sempre polo mesmo camininho a me repetir, a sentires que facía as cousas igualinho, voltas e voltas no memo círculo vicioso das minhas experiencias traumáticas.
Hoxe chimpo!!! voilà!!! a mochilinha as costas. Pronto, finito, halas!! Pensando en mín, na Rula Chula. Xamáis no mesmo punto de arranque, para iso sirve a utopía..para caminhar.
Vou pero non venho máis.
"Anaa maa ´uridu al-´alam!!!
wa lakinnanii ´uridoki katir, katir, ia ´azizatii"
Ia Haraamii!!!

Zenobia no Porto!!!

2008-04-14T09:31:00.000-07:00

Aquì estou; sentadinha na minha butaca; boa coma unha menina no seu primeiro dìa de parvulario; os olhos abertos, os óculos postos, dentro da sala cinco minutos ha. Enchida da máis grande das responsabilidades das que tenho capacidade. Eu soa no cine, un pase só para mín!!yupi! yupi!! na minha rutina dos luns, a aprender libanés con Karamel.....

De repente ( é sempre asím??)entra unha que cheira a tí. E a minha concentración lisca para fora de min.

Foto: Marco Baroncini

María

2008-04-08T16:03:00.000-07:00

Uhhhh!!!!

Rápida coma o vento, gosto de te ver de costas, a te alonxar de mín, con ese erótico son de caminhar!!! Éntranme unhas enormes ganas de te ter en soedade, enriba, debaixo o meu carón,...a me cortar a respiración cos beizos!!!

Foto: Lauren Greenfield.